از آن دست فیلمهایی نیست که تاریخ مصرف داشته باشند و در محاق توقیف بودن آن لطمه ای به تاثیرگذاری آن حتی سالها پس از تولید اثر نمی گذارد. «پسر-مادر» محصول ۲۰۱۹ و ساخته هنرمندی شجاع است.

مهناز محمدی با کارنامه ای از فعالیتهای مستندسازی و حمایت از حقوق زنان شناخته می شود که برایش سختی ها و مصائبی نیز همراه داشته که جای ذکر آن در اینجا نیست. محمدی «پسر-مادر» را با فیلمنامه ای از محمد رسول اف ساخته که در پرداخت و نگاه سینمایی نیز بی شباهت به آثار رسول اف در نیامده است. به دلیل عدم لکنت در روایت کم گفتگو و ریتم مناسب، بازیهای بسیار خوب بازیگران فیلم به خصوص رها خدایاری در نقش مادر و ماهان نصیری نیا در نقش پسر، فیلم را بدل به اثری می کند که یقه مخاطب را می چسبد و تا انتها با خود می برد. بازیهای فیلم به زعم نگارنده به قوام و دوام اثر کمک فراوانی کرده و حس صحنه های مختلف به خوبی به مخاطب منتقل می شود. گره اصلی داستان تقریبا از دقایق ابتدایی برای تماشاگر قابل حدس است و قرار هم نبوده که پنهان بماند.
آنچه در طول فیلم گام به گام جلو می رود، تامل بر روابط و احساسهای منشعب از آنها است. فیلمنامه نویس و فیلمساز فرصت همراهی مخاطب با شخصیتها را می دهند. برخلاف بسیاری از فیلمهایی که بدبختی و محنت مردم طبقه فرودست را به هزار ترفند سوژه آثار خود می کنند و نگاهشان به تحسین های جشنواره ای است، «پسر-مادر» به خوبی توانسته سیطره و تبعات فقر را در خلال یک زندگی در حال دگرگونی نشان دهد.
وجوه سینمایی «پسر-مادر» از جمله بهره گیری از فیلمنامه ای منسجم و مبتنی بر تصویرسازی با قابهای استیلیزه و بازیهای در خدمت روایت بازیگران، به تاثیرگذاری فرامتنی فیلم کمک شایانی می کند.

«پسر-مادر» برنده جایزه تماشاگران جشنواره استانبول و جایزه هیئت داوران جشنواره رم شده و امسال جایزه عفو بین الملل جشنواره فیلم پراگ را نیز نصیب خود نمود