پروژه فلوریدا یا همان «Florida Project» محصول ۲۰۱۴ جزو آن دسته از فیلمهایی است که تاثیرگذاری عمیقش بر مخاطب را مدیون روایت بی نهایت ساده و مستندگونه خود است. طوری که در اواسط فیلم غیرممکن است تماشاگر باور کند بازیهای کودکان در فیلم هدایت شده و بر پایه داستان است.

داستان فیلم در یک مجتمع بزرگ هتل‌آپارتمان ارزان می‌گذرد که به «Florida Project» معروفند. این هتل‌آپارتمان ها دارای اتاق‌های متعددی هستند که به دلیل ارزانی کرایه‌ گاهی تبدیل به اقامتگاه دائمی برخی افراد و خانواده ها می‌شوند. دنیای پرت و رها شده شخصیتهای فیلم در جایی دور از شهر کمی سوال برانگیز است تا اینکه در سکانس بی نظیر و شگفت انگیز پایانی فیلم که مخفیانه و با گوشی آیفون ضبط شده به شوک پایانی فیلم بدل می شود.

تاثیر این سکانس در قیاس با فضای ترسیم شده در کل فیلم کاری با تماشاگر می کند که علت تمرکز بر شخصیتهای کودک فیلم و تفاوت فاحش دو دنیا در همسایگی هم به خوبی در ذهن مخاطب حک شود. شین بیکر کارگردان ۵۰ساله که با این فیلم به بخش دو هفته کارگردانان کن هم رفت، درباره مانیفست فیلمسازی خود می گوید «به معنای واقعی کلمه کار خود را وقف گفتن داستان هایی کردم که باعث از بین رفتن لکه ها و عادی سازی سبک های زندگی مورد حمله می شوند.» فیلم «Florida Project» هفتمین فیلم شین بیکر است. طراوت و تازگی نگاه یک فیلمساز جوان جستجوگر را در کنار تجربه خوب فیلمسازی با امکانات محدود دارد. کار شین بیکر با این بازیگران مشابه کاری است که نادین لبکی در کفرناحوم کرده بود. جالب آنکه هر دو فیلم به یک اندازه در زندگی ساده و غرق در فقر کودکان نزدیک می شوند. کاری که خیلی از فیلمسازان وطنی با استفاده از کودکان نابازیگر و امکانات فراوان هرگز نتوانسته اند انجام دهند.