نفس عمیق، خاص ترین و شاید بهتری ساخته پرویز شهبازی باشد. فیلم بعد از هجده سال، فیلم هنوز جذاب است و صد البته که تلخی آن بیشتر از پیش زیر زبان مزه می کند. فیلم از منظر روایت، تدوین و بازیها بعد از ۱۸ سال هنوز هم جور خاصی است و به یادماندنی.

منصور و آیدا و کامران شخصیتهای اصلی فیلم هستند. منصور را منصور شهبازی بازی می کند که بعدا به صدابرداری روی آورد؛ مریم پالیزبان حالا خانم دکتری است در رشته فلسفه و علوم انسانی از آلمان و سعید امینی که سرنوشتی همچون کامران داخل فیلم شد. جوانهای رها شده و سرخورده از خانواده های بسته و جامعه بسته تر که نماینده نسل موسوم به سوم آن زمان یعنی اوایل دهه هشتاد بودند.

برگ برنده شهبازی در این فیلم، شانس استفاده از بازی منحصر به فرد مریم پالیزبان در نقش آیدا بود. کسی که با حضور خاص خود در این فیلم، تنها نقطه امید منصور برای ادامه دادن بود. نگاه و لحن آیدا ریزه کاری های فیلمنامه را به خوبی متبلور می کند. فیلم در زمانه ای ساخته شده که هنوز اینترنت و شبکه های اجتماعی مجازی پای خود را به زندگی مردم به ویژه جوانها باز نکرده بود. تصور شخصیتها و روابط و فضای فیلم در سالهای اینترنتی چندان کار دشواری نیست. نمونه های امروزی آیدا، منصور و کامران به شدت فراوان و متکثرند اما ارتباطشان با هم شکل دیگری دارد. شهر و مردمش نیز با گذشت ۱۸ سال انگار مربوط به سیاره ای دیگرند. فیلم از این منظر هم دیدنی است.