فلوریان زلر با «پدر» باز هم ثابت می کند که سینما زنده است. کاری که این فیلم با روح و روان تماشاگر می کند، نزدیک به اوج تاثیری است که سینما در توان دارد. تاثیر ساختار روایی به شدت هوشمندانه و نوآور فیلم در ترکیب با بازی بی نظیر سر آنتونی هاپکینز ۸۳ ساله و فضای موسیقایی شگفت آور فیلم را برای همیشه در ذهن مخاطب ماندنی می کند.

تاثیر کاری فیلم با مخاطب به دلیل نزدیکی بسیار زیاد فضای حسی فیلم با ریشه ای ترین احساسات و درگیری های ذهنی هر مخاطب از هر گوشه جهان است. رابطه ازلی ابدی والدین و فرزندان همواره مملو از احساسات متنوع و بعضا متضادی است که کارکردهای تاثیرگذاری در جهان روایت به خصوص روایت سینمایی دارد. در این فیلم رابطه فرزندان و پدری با شرایط ویژه از یک سو و رابطه پدر با فرزندان مرده و زنده خود از سوی دیگر و با کمال ظرافت در هم تنیده شده. جلوه انسانی یک پدر با همه نقاط قوت و ضعف، توانایی ها و ناتوانی ها به تصویر کشیده می شود؛ اما آنچه فیلم را یک سر و گردن از همه فیلمهای مشابه خود بالاتر می برد، بنا نهادن روایتی هوشمندانه بر مبنای شرایط ذهنی یک پدر با وضعیت خاص و پیچیده است. فیلم را که تا آخر ببینید متوجه نگاه تردستانه کارگردان ۴۱ ساله آن در این قضیه می شوید. فولریان زلر فرانسوی تا با «پدر» از یک فیلمنامه نویس متوسط و نمایشنامه نویس خوب به یک کارگردان خوب فیلم اول تبدیل شد.

اتفاقی که نشان از تاثیر نگاه درست به روایت و داستان پردازی در ساخت یک اثر خوب دارد. زلر برای ارتباط بیشتر هاپکینز و به چالش کشیدن او نام شخصیت پدر را به آنتونی تغییر داد. سکانس انتهایی و شاهکار فیلم حتی برای خود هاپکینز پر دغدغه بود و همه عوامل پشت صحنه نیز همراه آنتونی پس از پایان آن سکانس گریسته اند. اتفاقی که به احتمال زیاد برای تماشاگران فیلم نیز می افتد. فیلم تا این لحظه کاندید ۶ جایزه اسکار است و فهرست بلند بالایی از جوایز و نامزدی ها دارد و بخت بالایی در کسب جوایز در آینده نزدیک.

*

بخشی از دیالوگهای فیلم

پرستار: لباس می‌پوشیم و بعد میریم تو پارک قدم میزنیم، باشه؟

پدر: آره خوبه

پرستار: درخت‌ها و برگ‌ها رو می‌بینیم و بعد برمی‌گردیم اینجا و یه چیزی باهم می‌خوریم

پدر: آره

پرستار: و بعد می‌تونی یه چرت بزنی، باشه؟

پدر: آره

پرستار: و بعد اگه حوصله داشتی می‌تونیم بازم بریم تو پارک قدم بزنیم… فقط ما دوتا

پدر: آره

*

پی نوشت: اگر مثل من دنبال آن قطعه رویایی اپرا که در فیلم پخش می شود می گردید، «Les pêcheurs de perles» جورج بیزت را جستجو کنید.