کارنامه کاری راجر میشل، کارگردان انگلیسی زاده پرتوریا مملو از فیلمهای قابل بحث از به ویژه ناتینگ هیل و ونوس است. او سال گذشته “پرنده سیاه” یا همان Blackbird را ساخت که نسخه هالیوودی فیلم “قلب خاموش” است که بیل آگوست، فیلمنامه نویس و کارگردان آمریکایی در ۲۰۱۴ آن را ساخته است.

احتمالا مهمترین علت اینکه راجر میشل تصمیم به این بازسازی به فاصله پنج سال از ساخت نسخه اصلی گرفته به ظرفیتهای خوب قصه اصلی بر می گردد که در “قلب خاموش” که فیلمی بدون ستاره و ساخت و پرداختی معمولی است، چندان قوام نیافته است. نقطه ثقل درام، تصمیم مادری رو به مرگ در آخرین روزهای حیات خویش است؛ لیلی با بازی خیره کننده سوزان ساراندون و فضاسازی استیلیزه میشل، نشان دهد که مرگ و حیات یک انسان چطور و تا چه حد بر زندگی، ادراک و احساسات اطرافیان او تاثیرگذار است.

راجر میشل آنقدر، به درستی، به لیلی فرصت جریان سازی می دهد که بازی ستارگان دیگر فیلم به ویژه کیت وینسلت با فاصله از ساراندون دیده می شود و تماشاگر در تک تک لحظاتی که لیلی در کادر نیست، امکان ندارد که به او فکر نکند و یا رخدادی در فیلم ببینیم که متاثر از وجود و تصمیم های لیلی نباشد. اگرچه موضوع اصلی “پرنده سیاه” مرگ است اما در واقع فیلمی در ستایش زندگی است و به خوبی “گل همین پنج روز و شش باشد” سعدی را یادآوری می کند.

“پرنده سیاه” نمونه بسیار خوبی در جذاب بودن داستانی ساده با کنترل سطح برانگیختگی احساسات در عین داشتن نبض مخاطب است و جزو قوی ترین آثار راجر میشل به حساب می آید؛ جزو فیلم هایی است که نشان می دهد چطور سبک کارگردانی، گروه بازیگران و به خصوص لوکیشن چطور می تواند یک فیلم را ماندگار کند؛ همین که راجر میشل توانسته همه ظرفیتهای فیلمنامه را روی پرده منعکس کند، ثابت می کند که از روی اثر ساخته شده نمی توان درباره فیلمنامه نوشته شده نظر قطعی داد. لازم به ذکر است “پرنده سیاه” به خاطر کرونا راهی سالن ها نشده و در شبکه های خانگی نمایش داده شده است.

*

لیز: جنیفر می دونی چیه؟…تو همیشه یه عوضی خودبرتربین بودی…ببین چقدر خوش شانسی…یه شوهر که می پرستدت ، یه بچه خارق العاده

و با این حال تو همیشه در حال ایراد گرفتنی….من هیچ وقت نتونستم همچین چیزی دست و پا کنم…خانواده…آدمایی که باهاشون بزرگ شدم

آدمایی که دوستشون داشته و دارم….این رو ازم نگیر!