«عروسک» و نخستین نمایش آن در خانه سینما

فرصت تماشای «عروسک» دومین و آخرین فیلم سینمایی زنده یاد اصغر یوسفی نژاد که به همت انجمن منتقدان و نویسندگان سینمای ایران در خانه سینما برگزار شده بود، حکایت دریغ و افسوس بود. «اِئو» یا همان «خانه» فیلم اول مرحوم یوسفی نژاد، نوید ظهور فیلمسازی خلاق و شگفتی آفرین داد که با ساختن فیلمی به زبان بومی با بازیگران بومی، در وهله اول ذائقه عادت کرده و آماده پسند مخاطب سینما را به چالش کشید و با ارائه کارگردانی سیال و روان، تاثیر نگاه کارگردان و دکوپاژ در روایتِ فیلم را یادآور شده بود. «اِئو» اگرچه بخش بین الملل جشنواره فجر سیمرغ زرین بهترین فیلمنامه، فیلم و نتپک را کسب کرد اما آنچنان که در بین توده تماشاگران بالقوه سینما دیده نشد و زبان آذری فیلم با داشتن چند استان آذری زبان، هرگز برای کمک به تماشای بهتر فیلم مورد استفاده قرار نگرفت. با این حال مرحوم یوسفی نژاد گام دوم فیلمسازی خود را با «عروسک» به محکمی گام نخست برداشت.

او باز هم فیلمی ساخت در یک لوکیشن محدود، با روایتی سیال در خلال یک جشن عروسی در یک خانه ویلایی باز هم با بازیگران بومی و به زبان آذری. «عروسک» دو سال قبل متقاضی شرکت در جشنواره چهلم فیلم فجر بود که شورای پروانه نمایش مجوز حضور در جشنواره را صادر نکرد و هیات انتخاب آن را رد کرد، در حالی که برخی اعضای هیات انتخاب از فیلم تعریف کرده بودند. «عروسک» که ساخت آن به دلیل کرونا پنج سال طول کشیده بود، در نگاه نخست نکته یا صحنه خاصی که به عدم صدور پروانه نمایش بیانجامد نداشت و بعید می دانم تعبیر و تاویل غیر سینمایی از شخصیت اصلی فیلم که پدری با عشق پیرانه سری است، برای عروسک دردسر ساز شده باشد. در دورانی که باید با ذره بین به دنبال فیلم های خوب و خلاقی گشت که از پس تعریف روان یک داستان بربیایند، «عروسک» همانند «اِئو» می توانست تماشاگران آذری و غیر آذری زبان را به یک اندازه به سالن سینما بکشاند.  کارگردانی، فیلمبرداری روی دست و بازی مجموعه بازیگران فیلم، به طور کامل در خدمت داستان چند لایه و رمز و راز دار «عروسک» بود.