عکاسی از جنگ جزو خاص ترین شاخه های عکاسی است. عکاس جنگ با به خطر انداختن خود وسط مهلکه می رود و عمق فاجعه ای نامقدس به نام جنگ را حتی پس از سالها و دهه ها در حافظه تاریخی بشر ثبت و ضبط می کند. در کشور خودمان از سعید صادقی تا کاوه گلستان، بهمن جلالی، آلفرد یعقوب زاده و مریم کاظم زاده و چند هنرمند دیگر هر یک به گونه ای و از زاویه ای توانسته اند سیاهی و درد جنگ را روی نگاتیو ثبت کنند. علیرغم هشت سال جنگ و این همه عکاس اما هنوز حتی یک فیلم سینمایی خوب یا حتی متوسط درباره عکاسان جنگ در سینمای ایران وجود ندارد. اگرچه «خاکستر سبز» حاتمی کیا و «حکایت عاشقی» احمد رمضان زاده نمونه هایی هستند که با سوژه قرار دادن جنگ بوسنی و بمباران حلبچه فجایع جنگی را با حضور یک مرد دوربین به دست به نمایش گذاشته اند؛

اما فیلمی که بیوگرافی یکی از عکاسان جنگ تحمیلی باشد و یا به مقطع حضور او در جبهه و پشت جبهه بپردازد سراغ ندارم اما از عکاسان جنگ خارجی تعداد زیادی فیلم ساخته شده که آخرین آن «لی» است که روایتی از زندگی لی میلر, عکاس آمریکایی است. الن کارناس کارگردان «لی» روایتی نه چندان پیچیده اما تاثیرگذار از زندگی لی میلر دارد و تلاش می کند براساس عکسهای لی مسیر کاری او را تا پس از جنگ جهانی دوم و تحولی که در نگاه او رخ داد را نشان دهد.

علیرغم بازی جذاب کیت وینسلت و دیالوگهای دو پهلو و شنیدنی فیلم، جز رسیدن به نقاط عطف مواجهه لی با سیاه ترین فجایع آلمان ها در جنگ، فیلمنامه «لی» لاغر و کم نوسان است. حتی حضور ماریون کوتیار و نائومی مرلان در دو سه سکانس و قابهای درخشان از لی، «لی» تا رسیدن به فیلمی که بتواند قلب مخاطب را همانند قلب لی میلر در دل جنگ بفشارد فاصله دارد. کاری که متیو هینمن در «جنگ خصوصی» که براساس زندگی ماری کالوین خبرنگار معروف جنگ ساخت، تا حد زیادی توانست انجام دهد.