در آیه های زمینی، اشاره های فراوانی برای اهل اندیشیدن قرار داده شده و صد حیف که شکل مینیمال اپیزودها و عدم پیوند واضح میان آنها، به جای آنکه مانند قطعاتی پازل آخرالزمانی خود را تکمیل کند، باعث ایجاد جزایر جداگانه ای شده است. 
علی عسگری و علیرضا خاتمی آشکارا نخواسته اند از قالب نگرش متاثر از فیلم کوتاه خارج شوند. محدودیت ناگزیر متاثر از جنس داستان های کنار هم قرار گرفته که اغلب برشهایی از یک زندگی به ظاهر معمولی و روزمره شهروند معمولی ساکن در تهران است، از یک سو کار را به لحاظ ساخت و پرداخت ساده می کند و خبری از میزانسها و کاتهای تداومی نیست و از یک سو فیلم را گرفتار گفتگو و دیالوگ می کند. داستان ها تقریبا به تمامی براساس مکالمه میان شخصیتی رو به دوربین و شخصیتی ناپیدا که پشت یک میز نشسته شکل می گیرد. از مسئول بررسی شکایتهای تخلفات رانندگی در یک اداره مربوط به پلیس تا یک مسئول گزینش و استخدام، یک مدیر مدرسه، یک مسئول دادن گواهینامه، یک رئیس شرکت خصوصی و…؛ در این میان دو اپیزود سلنا و مهری جنسی متفاوت از بقیه اپیزودها دارند. سلنا دختربچه ای را روایت می کند که هم زبان به سوال درباره نحوه پوشش اجباری خود باز می کند و هم پس از امتحان کردن یک پوشش غیر دلخواه، به کار خود یعنی رقص تک نفره با هدفون چراغدار روی سرش ادامه می دهد. در مهری هم ممارست گوهرخیراندیش باعث می شود دروغ یک مامور برملا شود، هرچند که این مساله را به روی مامور نمی آورد و او را شرمنده می کند.

نمی دانم ارتباط مخاطبان خارجی با چنین فیلمی منجر به چه برداشتی می شود. آیا درد و دغدغه های مطرح شده در فیلم را همچون ما که آنها را هر روز زندگی می کنیم فهمیده اند یا خیر. به زعم من فرم آیه های زمینی به گونه ای است که با تعدد داستانها و اپیزودها، به هر حال مخاطبی که به مسائل داخل کشور واقف نیست، به احتمال زیاد به اینکه انگار یک جای کار می لنگد رسیده باشد. بفهمد که مردمی در یک شهر و کشور بزرگ به احتمال زیاد، نه به لحاظ فرهنگ داخلی و بومی خود بلکه به خاطر برخی جبرهای حاکم بر جامعه دچار برخی مسائل شده و می شوند. 
به شخصه ارتباط جذاب میان به به و چه چه مسئول گزینش درباره سوره زلزال و سکانس پلان انتهایی را کاملترین و گویاترین بخش فیلم می دانم. یک پایان بندی دقیق و حساب شده برای ناباوران به عاقبت تزویر و ریا.